Ang pahiyom nga akong mahinumduman

Duna mi goldfish nga nagsigig langoy langoy libot
Sud sa ilang yahong diha sa lamesa dapit sa mga kurtina
Nga nagtabil sa among nindot nga bintana

Og si Mama, nga sigig pahiyom, gusto nga kami magmalipayon Nag-ingon nako, “Pagmalipayon Henry!”

Og sakto sab siya, mas maayo man jud nga malipayon ta
Kon mahimo lang

Pero naa si Papa, sige siyang kulatahon apil sab ko
hapit kada adlaw sa matag semana
Gamit ang iyang dako og taas nga lawas kay kuno wa siya kasabot Kon kinsay sigeng gaatake niya sud sa iyang kaugalingon

Ang akong Mama, makalolooy nga isda,
Gustong magmalipayon, nga ako usab dapat maglipay ingnon ko
“Pahiyom diha Henry! Nganong dili man ka mopahiyom?”

Og siya mopahiyom, iyang ipakita nako kon unsaon,
Og kadtong iyang pahiyom
Mao ang pinakasubo kaayo nga pahiyom nga sukad-sukad kadto pa nako nakita

Usa ka adlaw niana, namatay ang mga goldfish, silang lima gayod Nanglutaw sa tubig, sa ilang kilid, ang ilang mata nagsulirat pa, Og pag-abot ni Papa sa balay, iyang gilawog sa mga iring,
Didto dapit sa among kusina, og among gilantaw samtang
si Mama nagpahiyom.

Hubad sa balak “a smile to remember” ni Charles Bukowski